In Lust & Leven schrijft Veron Lust over zijn lust en leven: Ultralopen en ontwikkelingshulp.

Veron Lust

Veron Lust, geboren 12 januari 1963, ultraloper en ontwikkelingshulpverlener. In deze blog zal hij - met enige regelmaat schrijven over wat hij zoal meemaakt in hardloopland.
"Ik werk al langere tijd voor Stichting Samen Succes, een kleine stichting die goed werk verricht in Kenia. We bouwen daar scholen en trainingskampen en begeleiden atleten. Zoals bekend wonen er in Kenia erg goede hardlopers ..."

Aldus Veron. Daarnaast begeleidt hij ook diverse (top) lange afstand lopers uit Kenia en Eritrea die regelmatig bij hem thuis in Purmerend verblijven.

 

Eritrea, daar hebben jullie vast weleens van gehoord. Het is een land in Afrika dat net boven Ethiopië en onder de Rode Zee ligt.

In Eritrea lopen er een aantal atleten rond, die ik van schema’s mag voorzien. Zelf ben ik er nog niet geweest, maar daar gaat volgend jaar verandering in komen.

De eerste atleten hielp ik bij wedstrijden in Europa. Ik vroeg ze dan, hoe het zat met het eten in Eritrea, wat ze zoal aten. Vaak kreeg ik te horen dat ze soms helemaal niets aten....
Ik maakte ze duidelijk, dat als ze niks te eten hadden, ze dan ook niet moesten trainen!
Ik maakte vanuit mijn luie stoel, met meer dan genoeg eten voorhanden, lekker schema’s voor ze, zonder te weten hoe de situatie voor de Eritrese atleten is.
Al snel gingen ze beter lopen (vooral door rustiger te trainen!) en nu verdienen een aantal genoeg geld om (onder andere) eten te kopen!

Oude records, reünie, oorlog en lekker lang lopen

Vorig jaar was ik in Donetsk, u weet wel, die plaats in Oekraïne, waar nu oorlog heerst tussen de grootmachten (waar ook wij onderdeel van uitmaken).

Ik was daar toen bij het World Youth Championship om wat jonge atleten uit Kenia en Eritrea te ondersteunen. Na afloop van de wedstrijden ging ik met het Keniaanse team de stad in.

Zo klommen we onder andere op een grote tank uit de 2e Wereldoorlog. De jonge atleten Rosefline en Mercy, leerlingen op de door onze Stichting Samen Succes gebouwde meisjesschool, vroegen mij waarom die tank daar stond.

Ik vertelde over de 2e Wereld Oorlog en dat dat nu nooit meer in Europa zou gebeuren… Als ik in november naar Keringet ga, (na een jaar niet meer in Kenia geweest te zijn) heb ik heel wat uit te leggen aan Rosefline en Mercy, helaas.

Afgelopen tijd was het weer druk in huis. Michael Mutai uit Kenia en Sibu Nzima uit Zuid-Afrika waren twee weken bij mij te gast.

Dit nadat ze in Hamburg gehaasd hadden bij de marathon. Bij mij waren ze in voorbereiding op een 10 km wedstrijd in Heukelum.

Een week voor de wedstrijd gingen we al naar die Gelderse plaats, omdat Michael en Sibu een presentatie gaven over hun leven in Afrika. Eén van de laatste vragen tijdens die presentatie, was wie de snelste van de twee was. Ik zei dat ik dat niet wist, maar dat we daar simpel achter zouden kunnen komen. En dus gingen we spontaan naar buiten om een wedstrijdje te houden.
Sibu had nog veel spierpijn van Hamburg, en zei: “Veron, my leggs are painful”. Ik kon hem geruststellen door te zeggen dat het geen echte wedstrijd was, maar slechts een lolletje om de kinderen een plezier te doen.
Dus daar gingen ze over de weg langs de school met vele fans! Sibu versloeg Michael net. Een week later, tijdens de echte wedstrijd, waren Michael en Sibu in Heukelum zeer populair. Toen won Michael en eindigde Sibu als tweede.

Hoera, ik heb weer kunnen hardlopen!!
Nou ja hard ...

Op 21 maart jl. ben ik voor 97% in het OLVG van mijn hartprobleem af geholpen (zie mijn vorige column).
De avond voor de ingreep kreeg ik, terwijl ik autoreed, weer last van boezemfibrilleren, nadat ik dat al drie maanden niet meer had ervaren.

Ik werd duizelig, pakte mijn pols om mijn hartslag te tellen en ja hoor, veel te snel. Zo snel, dat tellen niet meer lukte! De auto moest aan de kant, maar dat ging moeilijk op dat moment, dus voor het rode stoplicht deed ik mijn ademhalingsoefeningen, met het raam open voor de broodnodige frisse lucht.
Altijd baalde ik als dit weer gebeurde, maar nu zei ik keihard in de auto “YES, morgen gaan ze er wat aan doen!”

De volgende ochtend lag ik op de OK, met heel wat apparatuur om mij heen. Het leek wel een cockpit van een vliegtuig. De cardioloog, dokter Kimman, kwam een praatje maken en vroeg hoe het met mij was. Ik zei dat ik erg blij was dat ik er was. Deze reactie had hij niet zo verwacht, maar hij begreep het beter toen hij hoorde dat ik de avond ervoor zo’n last had gehad van mijn hart.

Het werd wel weer eens tijd dat ik wat op het digitale papier ging zetten.

Ik heb er toch altijd moeite mee om dat te doen. Ik schrijf zoals ik praat (veel!), wat het mijn eindredacteuren nogal moeilijk maakt. Zij worden wel eens gek van al die lange, niet lopende zinnen van mij…

De winter liet zich de afgelopen tijd niet echt zien, maar de geweldige indoorresultaten van onze STAP atleten wel! Dat Sharona Bakker de limiet op de 60 meter horden voor het WK indoor haalde, was een geweldige opsteker voor haar, na lang geblesseerd te zijn geweest. Jammer dat ze alsnog niet mee heeft gedaan.
Ook Faith Chepngetich, een leerlinge op de meisjesschool van Stichting Samen Succes, had lang last van een blessure. Op 15 februari liep ze echter weer een geweldige cross in Nairobi, waar ze eerste werd bij de vrouwen op de 8 kilometer nationale kampioenschappen. Ze wist vele kampioenen achter zich te laten.
Op onze website www.samensucces.com staat meer informatie over de behaalde successen van onze atleten.

Volg ons op Twitter
Praat mee op Disqus
Volg ons op Facebook